Μήνυμα Κυριάκου Μπαμπασίδη για την 28η Οκτωβρίου 1940

ΝΕΑ ΔΟΛΙΧΟΔΡΟΜΙΑ*

Το έπος του ’40 δικαιώνει αυτούς που ονόμασαν την αγωνιστική πορεία του Έθνους μας στους αιώνες «δολιχοδρομία* της φυλής», και τον αγώνα ηνίοχο στο άρμα της ιστορίας μας. Γιατί τότε, μπροστά σε οριακές κοινωνικοπολιτικές και οικονομικές συνθήκες για την επιβίωσή του, ο ελληνικός λαός, έσυρε ξανά από την κιβωτό της ιστορίας του το σπαθί της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Με εθνική ομοψυχία και πίστη στο δίκαιό του, άντεξε στον αγώνα αμυνόμενος υπέρ βωμών και εστιών.

Την 28^η Οκτωβρίου του 1940, που η Ελλάδα αποφάσιζε να αντιμετωπίσει τους Ιταλούς, που αποφάσιζε να αντισταθεί στις defactoαποφάσεις των χωρών του Άξονα, εννιά χώρες της Ευρώπης είχαν ήδη καταληφθεί από τους Γερμανούς, πέντε ήταν ουδέτερες και η Αλβανία υπό ιταλική κατοχή. Οι τρεις μεγάλες δυνάμεις, ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, ακόμη παρέμεναν θεατές. Η άνιση προσπάθεια των 40.000.000 απέναντι στα 7.000.000 των Ελλήνων, λογικά θα έφερνε απελπισία, αφού μάλιστα είχε συνδυαστεί και με υπεροχή εκατονταπλάσια σε στρατιωτικά μέσα. Κι όμως από την πρώτη μέρα του πολέμου οι Έλληνες με ψυχική ευφορία, ομοψυχία, ενωμένοι, με αίσθημα ανωτερότητας και συνοχής, και ανεπτυγμένη μια συνολική εθνική συνείδηση,  πλημμυρίζουν τους δρόμους, τους σταθμούς των πόλεων, τις πλατείες των χωριών, με τραγούδια, ζητωκραυγές και σημαίες. Ο πηγαίος αυτός ενθουσιασμός η ενότητα και η ελπίδα, ήταν που ανέπτυξαν το πνεύμα του αγώνα και ώθησαν προς τη θυσία, γιατί οι δυνάμεις ήταν συντριπτικά  ασύμμετρες.

Η μάχη της Ελλάδας, σαν αστραπή ελπίδας, διαλύει τα σύννεφα του πολέμου. Ο στρατιώτης στο μέτωπο με μόνη τη συνείδηση του χρέους σαν ρομφαία και ασπίδα. Οι πυροβολητές άυπνοι όλη τη νύχτα μέσα στη χιονοθύελλα, νικούν την παγωνιά και τον εχθρό. Οι γυναίκες της Πίνδου σκαρφαλώνουν στις κορυφές της νεώτερης Ιστορίας λυγισμένες στα δύο από το βάρος της σιδερόκασσας, βαδίζοντας ώρες, κουβαλώντας πυρομαχικά και τρόφιμα ως τις ψηλότερες κορυφές των βουνών. Οι αερομαχίες του Μητραλέξη τον αποθανατίζουν. Οι άθλοι των υποβρυχίων «Παπανικολής», «Λάμπρος Κατσώνης», «Νηρεύς», «Τρίτων», περνάνε στην περιοχή του θρύλου. Ο μικρός «λευκός στρατός» των 3.000 αδελφών, νοσηλεύει τραυματίες και ασθενείς στρατιώτες σε πλωτά νοσοκομεία και σε ορεινά χειρουργεία. Τα «μετόπισθεν» είναι ένα απέραντο εργαστήρι ηρώων. Ακαδημαϊκοί, διανοούμενοι, αρθρογραφούν, διαμαρτύρονται για τον ληστρικό πόλεμο και δίνουν δύναμη στην χώρα και τον στρατό.

Γι αυτό η 28^η Οκτωβρίου του ’40 σαν μέρα μάνα ξυπνά και ανασταίνει τη μνήμη του αγωνιζόμενου Ελληνισμού. Συμβολίζει την εθνική ομοψυχία και σηματοδοτεί τη νεότερη Ελληνική Ιστορία.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, σήμερα που η χώρα μας και οι έλληνες πολίτες αντιμετωπίζουν ένα νέο κίνδυνο οικονομικής και κοινωνικής υποδούλωσης, που μπορεί να επιφέρει η ραγδαία υποχώρηση του βιοτικού επιπέδου μας, παραμένει επίκαιρο το μήνυμα της αντίστασης στις προαποφασισμένες πολιτικές των οικονομικά ισχυρών του πλανήτη μας και της γηραιάς ηπείρου, και της ανάδειξης νέων δρόμων δύσκολων και αυτοθυσιών, αλλά δρόμων ελπιδοφόρων και προοπτικών για το μέλλον. Η χώρα μας έχει να αντιμετωπίσει το ανοιχτό ζήτημα της χρεοκοπίας αλλά και άλλα κομβικά ζητήματα, όπως της εκπαιδευτικής πολιτικής, της αναπτυξιακής πολιτικής και εξωτερικής πολιτικής. Παράλληλα η χώρα μας καλείται παρόλο το δυσμενές οικονομικό για αυτήν περιβάλλον να παραμείνει κράτος ισότιμο μέλος της Ε.Ε., της ΟΝΕ και του ΝΑΤΟ, να παραμείνει ο εκπρόσωπος της Ευρώπης στα Βαλκάνια και όχι το Βαλκανικό κράτος στην Ευρώπη.

Η εθνική ομοψυχία, η υπευθυνότητα στην άσκηση της πολιτικής, το αρραγές και αδιάρρηκτο εθνικό μέτωπο, πρέπει να αποτελούν το μεγάλο πλεονέκτημα της χώρας μας και προϋπόθεση επιτυχίας.

Ας εμπνευστούν οι κυβερνώντες, ας εμπνευστούμε όλοι από το αλβανικό έπος. Σήμερα οι πόλεμοι δεν γίνονται στα βουνά σώμα με σώμα. Οι μάχες κρίνονται στα μεγάλα διεθνή συμβούλια των αρχηγών κρατών και των υπουργών οικονομικών. Ας προχωρήσουμε με εθνική ομοψυχία όπως έκαναν οι Έλληνες το 1940. Όπως και τότε, έτσι και τώρα ενωμένοι μπορούμε να τα καταφέρουμε, πείθοντας τους ετέρους μας και τους δανειστές μας, διεκδικώντας και διαπραγματευόμενοι αποφασιστικά, πειστικά, υπεύθυνα  και ρεαλιστικά.

*δολιχοδρομία: αρχαίο αγώνισμα δρόμου αντοχής