Παγκόσμια μέρα Γυναίκας
8 ΜΑΡΤΙΟΥ:
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
Ένα από τα κύρια σημεία που σημάδεψαν τον 20ο αιώνα ήταν ο αγώνας των γυναικών για την απόκτηση ίσων πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, που έμεινε γνωστός ως ο αγώνας ισότητας των δύο φύλων.
Η προσπάθεια αυτή πέρασε από πολλές φάσεις.
Είχε όμως ως αποτέλεσμα την θεωρητική και νομική κατοχύρωση της ισότητας, όχι την πρακτική και ουσιαστική.
Πριν λίγες μέρες συμπληρώθηκαν 54 χρόνια από την εκλογή της πρώτης ελληνίδας Βουλευτού. Ήταν Φεβρουάριος του 1953, δύο χρόνια μετά την κατοχύρωση του δικαιώματος ψήφου για τις γυναίκες, όταν ορκίστηκε η Ελένη Σκουρά Βουλευτής Θεσσαλονίκης, από την Παράταξη του Ελληνικού Συναγερμού. Τα λόγια του τότε Προέδρου της Βουλής Ιωάννη Μακρόπουλου είναι χαρακτηριστικά:
«Είναι σταθμός για την ιστορία του Κοινοβουλίου η σημερινή ημέρα διότι η Βουλή δέχεται ως ισότιμο μέλος της την πρώτη ελληνίδα εκπρόσωπο του Έθνους. Η εκλογή της είναι η επιβράβευση της κοινωνικής και πολιτικής αρετής της γυναίκας και των μακροχρόνιων αγώνων της για την επικράτηση των δικαιωμάτων της γυναίκας, αλλά είναι και η απόδειξη πλήρους και ώριμης πλέον συνειδήσεως του Ελληνικού Λαού, όπως σαφώς καθιέρωσε την πολιτική ισοτιμία της γυναίκας, καταλύοντας παλιές προκαταλήψεις.»
Σήμερα, ύστερα από 54 χρόνια μπορεί να ειπωθεί ότι τα λόγια του τότε Προέδρου της Βουλής ήταν περισσότερο λόγια ενθουσιασμού και φιλοφρονήσεις παρά διαπιστώσεις, αφού η πλήρης ισοτιμία της γυναίκας και η κατάλυση των παλιών προκαταλήψεων είναι ακόμα και σήμερα το ζητούμενο.
Διαπιστώνεται καθημερινά ότι οι ανισότητες παραμένουν και σε ορισμένες περιπτώσεις διευρύνονται.
Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα ότι στο απογραφικό δελτίο της τελευταίας απογραφής του 2001 υπήρχε η ερώτηση απολίθωμα της απογραφής του 1951, το «ποιος είναι ο αρχηγός του νοικοκυριού». Διανύουμε μια δύσκολη περίοδο κυρίως για τις γυναίκες. Στον χώρο της εργασίας οι ανισότητες μεταξύ ανδρών και γυναικών είναι περισσότερο από εμφανείς. Οι άνδρες αποτελούν το 59,8% του εργατικού δυναμικού, ενώ οι γυναίκες μόλις το 40,2%. Η ανεργία πλήττει σχεδόν σε διπλάσιο ποσοστό τις γυναίκες 61,4% έναντι 38,6% των ανδρών. Η μακράς διάρκειας ανεργία είναι ακόμα χειρότερη για την ελληνίδα. 65,5% έναντι 34,5% για τους άνδρες.
Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι μεγάλο ποσοστό της γυναικείας ανεργίας αφορά στις νέες αποφοίτους ανωτάτων σχολών που βρίσκεται στο 40,3% ποσοστό που αυξάνεται ακόμα περισσότερο σε όσες αποκτούν μεταπτυχιακούς τίτλους και αγγίζει το 47%. Η ανεργία δηλαδή είναι γένους θηλυκού. Η χώρα μας κατέχει μια από τις πρώτες θέσεις στην ανεργία των νέων και στην ανεργία των γυναικών ανάμεσα στις 25 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Παρόμοιες ανισότητες επικρατούν και στο θέμα της αμοιβής της εργασίας, όπου η ελληνίδα εργαζόμενη στον ιδιωτικό τομέα αμείβεται με 75% της αμοιβής των ανδρών, που είναι και το χαμηλότερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Πρώτος λοιπόν και βασικός στόχος είναι να ανέβει το ποσοστό απασχόλησης των γυναικών. Να κατοχυρωθεί η ίση αμοιβή ανδρών και γυναικών για την ίδια εργασία. Να αυξηθεί ο αριθμός των γυναικών επιχειρηματιών, προωθώντας ευέλικτα προγράμματα απασχόλησης και αξιοποιώντας τα κοινοτικά προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης και χρηματοδότησης επιχειρηματικών δραστηριοτήτων των γυναικών.
Γυναίκα οικονομικά ανεξάρτητη και ισότιμα εργαζόμενη, σημαίνει γυναίκα χειραφετημένη και δυνατή να διεκδικήσει την συμμετοχή της επί ίσοις όροις στα κέντρα λήψεως των αποφάσεων.
Η κακή εικόνα της καθημερινής ζωής των ελληνίδων δεν τελειώνει όμως εδώ. Η ελληνίδα εργαζόμενη ουσιαστικά δουλεύει δύο οκτάωρα. Ένα στην δουλειά και ένα στο σπίτι. Διότι παραδοσιακά φροντίζει όλη την οικογένεια. Η ελληνίδα νοικοκυρά βρίσκεται κάθε μέρα αντιμετώπιση με την ακρίβεια στο Σούπερ Μάρκετ και την λαϊκή, ούσα υποχρεωμένη να εκτελεί χρέη οικονόμου για να τα φέρει βόλτα.
Η ελληνίδα αγρότισσα βρίσκεται σε ακόμη χειρότερα μοίρα, αφού δουλεύει και αυτή δύο οκτάωρα στο χωράφι και στο σπίτι χωρίς απολαβές αλλά και χωρίς ασφάλεια.
Η ελληνίδα φοιτήτρια είναι αναγκασμένη να δουλεύει σε δουλειές διαφορετικές από αυτές που σπουδάζει, γιατί ακόμη και αν πάρει πτυχίο, σε ποσοστό 70% δεν βρίσκει δουλειά. Στον τομέα των κοινωνικών υποδομών η ελληνίδα μητέρα δεν βρίσκει βρεφονηπιακούς σταθμούς, κέντρα περίθαλψης και κρατικούς παιδότοπους, που θα την ανακούφιζαν για πολλές ώρες από την ευθύνη της φροντίδας των παιδιών.
Η ελληνίδα μητέρα πιέζεται αργότερα όταν μεγαλώσουν τα παιδιά της, όταν αναγκάζεται να πληρώσει 5 και 6 χιλιάδες Ευρώ για κάθε παιδί στο Λύκειο σε φροντιστήρια και βιβλία.
Τα τελευταία δε χρόνια, έχει εγκατασταθεί στις ελληνίδες η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα για το μέλλον των παιδιών της.
Αποτέλεσμα είναι έντονο δημογραφικό πρόβλημα και υπογεννητικότητα.
Η προγραμματική δέσμευση της Νέας Δημοκρατίας να θεωρείται πολύτεκνη η γυναίκα με τρία παιδιά, θα ανακουφίσει τόσο την ελληνίδα όσο και θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα της υπογεννητικότητας.
Πώς λοιπόν και υπό ποιες προϋποθέσεις ζητείται από τις γυναίκες η συμμετοχή τους στα κέντρα λήψεως των αποφάσεων αφού δεν υπάρχουν ίσες ευκαιρίες και ίσοι όροι συμμετοχής με τους άνδρες.
Είναι αξιέπαινες όλες οι γυναίκες που κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες μετέχουν ενεργά στην πολιτική δράση, στην κεντρική πολιτική σκηνή, την αυτοδιοίκηση, τους επαγγελματικούς και κοινωνικούς φορείς, τις μη κυβερνητικές οργανώσεις. Οι ελληνίδες αποτελούν το 50,4% του εκλογικού σώματος.
Στην πραγματικότητα όμως στις κυβερνήσεις οι γυναίκες εκπροσωπούνται με μικρό αριθμό.
Στην Βουλή η εκπροσώπηση των γυναικών σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις μετά την μεταπολίτευση συμπεριλαμβανομένου και της τελευταίας του 2004 το ποσοστό κυμαίνεται μόλις από 2% έως 8%.
Σήμερα στην Βουλή οι γυναίκες Βουλευτές είναι μόνο το 5%. Από τις 54 Νομαρχίες έχουμε μόνο δύο γυναίκες.
Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση α’ Βαθμού μόνο 1,5% είναι γυναίκες επικεφαλής συνδυασμών.
Είναι αυτονόητο ότι για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της σύγχρονης ελληνίδας χρειάζεται ουσιαστικά δυναμική διεκδίκηση. Μια «μικρή επανάσταση» που θα εισάγει μέτρα τολμηρά, προγραμματισμό και θα επιβάλλει και γενναία χρηματοδότησης σε πολιτικές που θα εφαρμόσουν πρακτικά την αρχή της ισότητας, που θα δίνει ευκαιρίες και κίνητρα στις ελληνίδες να αναπτύξουν παραγωγικές δραστηριότητες και θα ενισχύουν τις κοινωνικές υποδομές που τόσο έχει ανάγκη η ελληνίδα.
Το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας στο Συνέδριο του 2001 ισχυροποίησε την φωνή των γυναικών μέσα στο κόμμα θεσμοθετώντας ελάχιστο ποσοστό συμμετοχής των γυναικών 30% σε όλα τα αιρετά όργανα.
Ένα ακόμα βήμα έγινε με το Νόμο που ψήφισε η Βουλή όπου επέβαλε την υποχρεωτική συμμετοχή στους δημοτικούς και νομαρχιακούς συνδυασμούς σε ποσοστό 30%.
Δυστυχώς όμως στα νομαρχιακά, δημοτικά και τοπικά συμβούλια το ποσοστό των εκλεγμένων γυναικών δεν ξεπερνά το 8%. Πρέπει λοιπόν οι γυναίκες να υπερασπιστούν όχι μόνο τους αριθμούς αλλά και την ποιότητα. Δεν αρκεί να συμμετέχουν μόνο σε ψηφοδέλτια. Στόχος είναι να εκλέγονται εκείνες οι γυναίκες που ξεχωρίζουν για την ποιότητα τους, να δικαιώνονται οι αριθμοί και να επιβραβεύονται αυτοί που εμπιστεύονται τις γυναίκες. Μόνο τότε θα εμπλουτιστεί την Ελληνική κοινωνία και τα κέντρα λήψης των αποφάσεων με αυτό που λείπει, το χαμόγελο, αλλά και την μαχητικότητα, την επιμονή, την αποτελεσματικότητα, και την οξυδέρκεια που χαρακτηρίζει τις γυναίκες.
Με την Κυβέρνηση Καραμανλή, ανατρέπεται η δυσμενής αυτή κατάσταση. Προωθούνται αποτελεσματικές δράσεις για την αντιμετώπιση στερεοτύπων όσον αφορά στο ρόλο των δύο φύλων. Συνδέθηκε η ισότητα με τους κεντρικούς άξονες της πολιτικής. Επιδιώκεται η μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή των γυναικών στα κοινά. Άλλωστε η ισχυρή παρουσία γυναικών στα κέντρα λήψης των αποφάσεων σημαίνει δημοκρατικότερη εκπροσώπηση. Σημαίνει κοινωνική δικαιοσύνη, ισονομία, ισοπολιτεία.
Επιδιώκεται η κάλυψη του ελλείμματος ισότητας στην επιχειρηματική δραστηριότητα, και η διεύρυνση των ευκαιριών εργασίας για τις γυναίκες.
Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι τα αιτήματα αυτά ταυτίζονται με βασικούς στόχους της κυβερνητικής πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας. Αφορούν την καθημερινότητα. Την ανάπτυξη. Την κοινωνική συνοχή. Την κοινωνική αλληλεγγύη. Συνιστούν καθοριστικό παράγοντα στην βελτίωση, την εξέλιξη και την επιτυχία της οικονομικής και κοινωνικής ζωής. Πρέπει ακόμα να υπογραμμιστεί: η ισότητα ανδρών και γυναικών, δεν είναι, απλά και μόνο, θέμα κρατικών παρεμβάσεων, νόμων και θεσμών. Είναι θέμα καθημερινής στάσης και ευθύνης. Θέμα παιδείας και κοινωνικού πολιτισμού. Θέμα Δημοκρατίας. Θέμα που αφορά τελικά σε όλους.
Οι ελληνίδες έχουν αποφασιστικό λόγο και ρόλο στην πορεία της χώρας μας. Έχουν σημαντικές δυνατότητες. Έχουν τη γνώση, τη διαίσθηση, την ψυχή, την ευαισθησία που χρειάζεται η σύγχρονη Ελλάδα. Έχουν τόλμη, διορατικότητα, ενθουσιασμό. Έχουν τη δύναμη να βγαίνουν μπροστά, στο δρόμο, για μια πιο δίκαιη κοινωνία. Έχουν τη δύναμη να πρωτοπορούν στο δρόμο για ένα πιο δίκαιο μέλλον.